چرا درس‏های انشا و زبان رو واسه ما جدی نگرفتن؟

این روزها مغزم شیش سیلندر در حال کار کردنه و نتیجه‏ی این همه فسفر سوزوندن هم میشه تحلیل اتفاقات گذشته، از دوران بچگی تا الان. فکر می‏کنم به دورترها در گذشته و کم‏کم دارم جواب خیلی از سوال‏هایی که اون موقع‏ها همش مخمو کار می‏گرفت رو پیدا می‏کنم. خیلی چیزا.

من از بچه‏هایی بودم که در دوران ابتدایی و راهنمایی انشاهای خوبی می‏نوشتم. همیشه واسم سوال بود که چرا با اومدن ما به دبیرستان توی رشته‏های ریاضی و تجربی دیگه چیزی به نام انشا نداریم. البته همه خوشحال بودن که از شرش راحت شدن، اما واقعاً چرا ما توی دبیرستان، بطور جدی چیزی به نام نوشتن یا انشا نداشتیم؟

یا مثلاً راهنمایی که بودم، می‏دیدم خودم و خیلی از بچه‏ها می‏ریم کلاس زبان، خیلی سریع انگیسیمون خوب میشه، اصلاً هم چیز سختی نبود، حداقل از درسای دیگه سخت‏تر نبود. چرا با ما بطور جدی انگلیسی کار نمی‏کردن توی مدرسه؟ تا خود پیش دانشگاهی رسماً ما زبان نداشتیم.

حالا از این طرف ببینید که چقدر منابع فارسی روی اینترنت فـیـلـ تـر میشه و با منابع انگلیسی کاری ندارن. چقدر با رسانه‏های فارسی‏زبان بد برخورد میشه و چقدر روی روزنامه‏ها و وبلاگ‏های فارسی حساسیت دارن؟ اینا همش بخاطر اینه که مردم فارسی رو می‏فهمن. اینا همش بخاطر اینه که یه عده‏ای هستن که دارن حقایق جهان رو به زبان فارسی می‏نویسن.

اون موقع نمی‏فهمیدم، اما الان می‏تونم حدس بزنم که چرا. یه خورده فکرتونو بکار بندازین، تصور کنین چند میلیون دانش آموز آشنا به نویسندگی و با مهارت‏های زبانی بالا میان در عرض چهار پنج سال وارد محیط بازی مثل دانشگاه میشن، چقدر به منابع آزاد و اطلاعات می‏تونن دسترسی پیدا کنن و چقدر قدرت تحلیل خودشون رو از وقایع سرتاسر جهان می‏تونن بصورت مستند در بیارن و باعث آگاهی بقیه بشن؟

همین الان رو در نظر بگیرین که سال داروینه و دنیا داره خودشو خفه میکنه واسه داروین، اینجا توی این مملکت همه ساکتن، طوری که دو سوم بلکه بیشتر ما ایرانیا هنوز نمی‏دونیم که نظریه‏ی داروین یه فاکته. همین ندونستن نظریه‏ی داروین چقدر ما رو به عقب می‏بره؟ یکی از دلایلش ارتباط ضعیف ما با منابع انگلیسیه، که ما توی این دنیا کاملاً افتادیم تو آفساید و از تغییر و تحولات دنیا کاملاً عقبیم.

الان خودمو نگاه می‏کنم و می‏بینم که چقدر قدرت نویسندگی من کمه و چقدر با محدودیت‏های زبانی مواجهم. فقط کافی بود به اندازه‏ای خیلی کم زبانم بهتر از الان می‏بود و ذره‏ای قدرت نوشتن بالاتری می‏داشتم، این وبلاگو رو می‏ترکوندم، طوری که بیست پست خفن در روز می‏دادم بیرون، رکورد علیرضا مجیدی رو هم می‏شکوندم خداییش. اما با اون روز فاصله دارم. حالا فکر کنید چند هزار بلکه چند میلیون نفر آدم مثل من توی این مملکت پیدا میشن.

اگه اشتباه دارم فکر می‏کنم بهم بگین.