برچسبها:
چیزی که بطور چشمگیر باعث پیشرفت داروین شد این بود که پدر و مادر داروین یه دفتر باعبانی روزانه داشتن و هر گیاهی که وارد باغ میشد رو ثبت میکردن. اینکه کجا کاشته شده و اینکه آیا آفتاب کامل بهش میخورده یا نصفش تو سایه قرار داشته؟ اینها به طور دقیق مشاهده و ثبت میشده. اینها انضباطیه که هر دانشمندی باید داشته باشه و داروین از زمانی که خیلی کوچک بوده یاد میگرفته.
اینها جملاتی هستن که جان کنیگ مورخ محلی شروزبری (محل تولد داروین) در مورد دوران کودکی داروین به خبرنگار بیبیسی گفته. برنامه رو از اینجا ببینید (از دقیقهی 17:10 تا 18:14).
عکس از تلویزیون بیبیسی
به این جملهها دقت کنین. 200 سال پیش، تصور کنید زمان رو، 200 سال پیش، پدر و مادری برای باغ خونهشون یه دفتر ثبت اطلاعات داشتن و مینوشتن. هر گیاهی و هر درختی اونجا یه پرونده داشت. من اینجا سوال دارم:
خداییش کسی می تونه پیدا بشه بیاد بگه که یه پدر و مادری در قرن 21 و در سال 2009 میلادی در همین ایران احمدینژادیزهی ما در امورات روزانه، نظم و ترتیب کارهای خونه یا مدیریت و تربیت بچه، از یه دفتر ثبت اطلاعات استفاده میکنه؟
اینا رو ولش کنین، آیا یه دانشجو یا دانشآموز در دانشگاه یا مدرسه و دبیرستان یاد میگیره که ثبت اطلاعات یعنی چه؟ یا اینکه فقط یاد میگره مثل حوزه بشینه پای منبر معلم و استاد و جزوه بنویسه؟
چند نفر رو از دبیرستان یا دانشگاه سراغ دارین که همیشه همراهشون یه دفترچه یادداشت و خودکار داشته باشن؟
سوال از شما، تا حال چند خط تو زندگیتون تو دفترچه یادداشتتون نوشتین؟ آیا اصلاً به مستندسازی اعتقاد دارین؟ آیا اصلاً میدونید که مستندسازی چیه؟ وقتی که دارین یه کار علمی یا پروژهای انجام میدین، مستندسازی اطلاعات در چه اولویتی از کارهاتون قرار داره؟
این جمله رو باید قاب کشید زد تن دیوار:
مشاهده و ثبت دقیق اطلاعات انضباطیه که هر آدم-حسابیای باید داشته باشه.
(مگر اینکه ادعا کنید آدم-حسابی نیستید یا نمیخواید باشید که اونوقت حسابتون جدا میشه.)
چیزی که از همین جملات گذری این آقای جان کینگ مشخص میشه اینه که مستندسازی وقایع تا چه حد میتونه مهم باشه و اصلاً هر کار علمیای و اصولاً هر مسئولیتی باید حداقلهای مستندسازی رو داشته باشه. چیزی که رسماً و علناً در این سرزمین ما کنار گذاشته میشه و باهاش مخالفت میشه.
مشترکشوید