یک ویدئوی قدیمی: برای اولین بار در خاورمیانه، طراحی خودرویی با کاهش ۹۰ درصدی آلودگی هوا!

یه روز معمولیِ معمولی توی یه اتاق توی دانشگاه صنعتی اصفهان، یه چند تا دانشجوی خفن! مکانیک تصمیم می‌گیرن مخ دانشجوها، استادا و کلاً ملت همیشه در صحنه رو کار بگیرن و یه خورده بخندن :) توی گوگل سرچ می‌کنن: film+formula car+design و یه چند تا فیلم دانلود می‌کنن که نحوه‌ی کار یه خودروی مسابقه‌ای رو نشون میده. بعدش میرن توی نرم افزار Catia و یه ماشینی شبیه ماشین فرمول می‌کشن. یکی هم میاد این ماشین سه بعدی کشیده شده توی این نرم افزار رو می‌چرخونه و ازش فیلم درست می‌کنه. بعد یکی هم میره با یه نرم‌افزار خفن دیگه! یه انیمیشن می‌سازه از عملکرد مکانیزم‌های جلوبندی خودرو و حالا ... (دیری دیرینگ!) نوبت آدم اصل کاری می‌رسه. بله خودم رو می‌گم! نرم افزار premiere رو باز می‌کنم و این فیلم‌ها رو می‌چپونم توش و بدین ترتیب درعرض کمتر از چند ساعت اولین خودروی فرمول ایران و خاورمیانه طراحی می‌شه! خوب این تازه اول ماجراست. بعد فکر می‌کنیم ببینیم که کدوم رسانه توی ایران از همه احمق تره. می‌بینیم که چه گزینه‌ای بهتر از صدا و سیما! واسه همین یه زنگ می‌زنیم صدا و سیمای مرکز اصفهان و بهشون می‌گیم که آقاجون بدویین بیاین که اولین خودروی ایران و خاورمیانه رو طراحی کردیم. اونا هم عین [...] صاف با یه پاترول زرد رنگ میان دانشگاه صنعتی اصفهان و بدون هیچ هماهنگی با هیچ استاد و هیچ قسمتی مستقیم میان دفتر گروه خودرو دانشگاه صنعتی اصفهان و کلی ذوق زده‌ن که یه خبر توپ ردیف می‌کنن که تهرانی‌ها کفشون ببره! و بدین ترتیب گزراش تهیه شد:

یه بیست و چهار ساعت بیشتر طول نکشید که روی تمام خبرگزاری‌های زرد! (یعنی ایسنا و ایرنا و ...) قرار گرفت و طوری این خبر پخش شد که حتی بی‌بی‌سی فارسی هم مستقیم زنگ زد به دفتر گروه و مصاحبه کرد! (فاجعه رو داشته باشین) این گزارش تلویزیونی از تمام بخش‌های خبری صدا و سیما پخش شد و توی روز نامه‌های کیهان و اطلاعات و جام‌جم و ... به عنوان یک دستاورد علمی دیگه برای ایران زمین! چاپ شد.
خوب به شما خواننده‌ی این مطلب خسته نباشید می‌گم. با چگونگی تهیه‌ی یک نمونه از خبرهای دستاورد دانشمندان جوان ایرانی آشنا شدین. پس براحتی می‌تونین حدس بزنین که بقیه‌ی اختراعات و اکتشافاتی که از صدا و سیما پخش می‌شه چقدر واقعیه.
اینو یادم رفت بگم: فقط چند درصد کاهش آلودگی زیست محیطی یعنی یه دست آورد علمی بزرگ، حالا ببینین که ۹۰ درصد کاهش آلودگی یعنی چی... (یعنی اینکه هیچ کدوم از خبرنگارا و سردبیرای صدا و سیما به عقلشون نرسید که وقتی بگن ۹۰ درصد آلودگی کم می‌شه همه می‌فهمن که دروغه)

نتیجه‌گیری اخلاقی: به همه‌ی شماهایی که هم اکنون دانشجوی دانشگاه‌های ایران هستید دوستانه پیشنهاد می‌کنم با یه چند تا از این نرم‌افزارا یاد بگیرین کار کنین. خیلی بدردتون می خوره. اصلاً اختراع کردن و اولین شدن توی ایران خیلی راحته. هم کلی مشهور می‌شین هم میره تو رزومه تون بعدن بدردتون میخوره. مثلاً همین فایرفاکس ۳ رو بگیرین اسمش رو عوض کنین بگین که اولین مرورگر ایران و خاورمیانه رو طراحی کردین. بخدا هیچ کی نمی‌فهمه. از من گفتن بود.

در همین ارتباط:

• دانشگاه صنعتی اصفهان و توهم نوآوری و شکوفایی
• بی‌بی‌سی فارسی: فرمول، ماشینی سریع

این نوشته را به بالاترین فرستادم، لطفاً به آن رای دهید:
https://balatarin.com/permlink/2008/6/19/1332952

فرمول، سرعت، شتاب... اولين در كهكشان راه شيری

حدود دو هفته ی پیش بود که مراسم رونمایی از خودروی فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان، کلی سر و صدا کرد. اما نتونستم چیزی در مورد این خودرو بنویسم چرا كه یه چند تا عکس درست و حسابی از این ماشین پیدا نکرده بودم. اما مسعود عزيز لطف کرد و دو تا عکس از ماشینشون رو برای من فرستاد و درواقع به من این انگیزه رو داد تا در مورد این ماشین بنویسم.
اما خودروی فرمول این دوستان چی هست؟ اسم كامل این خودرو، Formula SAE و درواقع یك نوع خودرو از سری خودروهای فرمول به حساب میاد. این نوع خودرو و كلاً مسابقات مربوط به اون برای اولین بار در سال 1978 در امریكا با عنوان مینی ایندی (Mini Indy) از طرف انجمن مهندسین خودروی امریكا تعریف شد و از اون به بعد، این مسابقات بصورت سالیانه برگزار می شه. هدف از این نوع مسابقات، ایجاد انگیزه برای دانشجوها بود تا بتونن یه خودروی فرمول 1 و البته در اندازه ی خیلی كوچكتر طراحی كنند و بسازند. این نوع خودروها معمولاً چیزی حدود 2.5 تا 3 متر طول و 1.2 متر عرض دارند و البته با ارتفاع حدود یك متر. كف این خودرو هم با زمین چند سانتیمتر بیشتر فاصله نداره. این خودرو محدودیت هایی داره و بیشتر شامل موتور خودرو میشه. موتور این خودرو نباید بیشتر از 600 سی سی حجم داشته باشه و حتماً باید چهارزمانه باشه. بطور كل خودروی فرمول SAE رو میشه به چند قسمت تقسیم كرد: تعلیق و فرمان، موتور، اسكلت، ترمز، آیرودینامیك و سیستم های الكترونیك. تا الان حدود چند صد (رقم دقیقش رو نمی دونم اما اگه به ازای هر دانشگاه صنعتی امریكا یه تیم هم وجود داشته باشه میشه چیزی بیشتر از چند صدتا!) تیم فرمول SAE در دانشگاه های مختلف دنیا وجود داره و البته در آسیا هم این تیم ها كم نیستن. هر سال چندین مسابقه با كیفیت بالا در سراسر دنیا برگزار میشه و كلاً به یك پدیده ی عادی در دانشگاه های دنیا تبدیل شده. (كافیه كه به وب سایت دانشكده های مكانیك ویا دانشكده های مهندسی دانشگاه های معروف دنیا سری بزنید، ساخت خودروی فرمول SAE رو به عنوان یه موفقیت بزرگ برای خودشون به حساب میارن).
اما از خود تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان چیزی نگفتم. تقریباً‌ دو سال و نیم پیش بود كه این تیم (البته با حضور بنده!) شروع بكار كرد و بعد از این همه مدت موفق شد یك خودروی قابل ارائه و البته قابل رقابت با نمونه های موفق اروپایی (نمی گم امریكایی چون كسی نمی تونه با اون رقابت كنه!) ارائه كنه. شما می تونید مشخصات فنی این ماشین رو اینجا ببینید. اعضاي اين تيم رو هم اينجا. بیشتر از یك سال پیش بود كه اعلام شده بود طراحی این خودرو تمام شده و به هر حال طول میكشه دیگه ;)
اگر خواستيد يه روزي يه خودروي فرمول واقعي ببينيد و صداي موتور يه خودروي فمرول واقعي رو بشنويد، حتماً‌ بايد بياييد اصفهان و هيچ جاي ديگه اي از ايران (و البته خاورميانه و صد البته كهكشان راه شيري) همچين چيزي پيدا نمي كنيد. (اين جمله آخريم انگار شبيه توصيف احمدي نژاد از اون دختره شونرده ساله كاشف انرژي هسته اي شد!)
همين جا به همه ي بچه هاي اين تيم خسته نباشيد ميگم و بخاطر تمام مشكلاتي كه تا الان مسئولين ذيربط! براشون بوجود آوردن اظهار همدردي مي كنم. به هر حال ما هم تا يه جاهايي همراهشون بوديم و اين كارشون رو موجب افتخار خودم هم مي دونم.

فیلم تبلیغاتی فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان رو در ادامه ببینید:

بیشتر:

• وب سایت مسابقات فرمول SAE
• فرمول SAE‌ در ویكی پدیا
• وب سایت تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان
• وبلاگ تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان
• مصاحبه ی بی بی سی فارسی با تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان (بشنوید)
• مشخصات فنی خودروی فرمول هیوا دانشگاه صنعتی اصفهان
• عکس با کیفیت خوب از خودروی فرمول هیوا دانشگاه صنعتی اصفهان
  

کارگردان، خودم - ۱

دیروز هشتمین جشن سالانه‌ی مازندرانی‌های دانشگاه صنعتی اصفهان بود و پنجمین جشن مازندرانی‌هایی که من دیدم. هیچ وقت از یادم نمی‌ره وقتی‌که تازه وارد دانشگاه صنعتی اصفهان شدم، با حساب اینکه اومدم جایی که همش کویره، هیچ کسی رو نمی‌شناسم، جایی که هم ولایتی شاید نباشه، جایی که سال-بالایی‌ها کلی سربه‌سرمون خواهند گذاشت و... اما بعد از یکی دوهفته‌ی اول که از شروع دانشگاه گذشت، این جشن مازندرانی‌ها بود که کلی باعث دلگرمی خیلی از جدیدالورودهای مازندرانی شده بود. وقتی دیدم که مازندرانی‌ها هوای ما صفری‌ها رو دارند، اعتماد به نفسی پیدا کردم و فهمیدم که نه! شاید بدجایی هم نیومدیم.
به هر حال، با شروع هر سال تحصیلی جدید، وقتی که ماه مبارک! رو پشت‌سر گذاشتیم، جشن‌های اقوام برگزار میشه و جشن مازندارنی‌ها هم که پیشتاز همه‌ی جشن‌های دیگه‌ست. هر سال هم که می‌گذره کیفیت جشن‌ مازندرانی‌ها به مراتب بالاتر می‌ره. اما برای جشن سال گذشته، کلیپی متشکل از عکس‌های ویکی‌پدیا (زیاد به خودم زحمت ندادم) از مازندران با یه آهنگ مازندرانی پشتش، کلی برام هم هزینه داشت و هم خاطره. امسال هم دوباره بچه‌های کانون مازندرانی‌ها، این کلیپ سه-چهار دقیقه‌ای رو (بدون اجازه از من!) نمایش دادن که یاد خاطره‌ی (شاید نه چندان خوب) پارسال رو برام زنده کرد.

اما نکته‌ای که توی این مراسم دیدم و یه جوری ربطش میدم به بقیه‌ی رفتارهای اجتماعی ما ایرانی‌ها، اینه که برخلاف اینکه یک تیم یا مجموعه‌ای از افراد کاری و یا به اصطلاح پاکار دور هم جمع شدند و این جشن رو برگزار کردند، خیلی از رفتارها و اصول کار گروهی رو مثل تقریباً همه‌ی کارهای تیمی ایرانی-بیس! رعایت نکردند. این عدم رعایت اصول تنها مختص انجمن مازندرانی‌ها نیست و خود من بارها و بارها این فرار از کار اصولی رو توی همین دانشگاهی که بودم، دیدم حتی بین اساتید و یا کادر اجرایی دانشگاه. واقعاً برای خودم و این جامعه‌ای که زندگی می‌کنم، جای تاسفه که هنوز کارگروهی بلد نیستیم. نداشتن مستندسازی از کارهای انجام شده، نداشتن اساس‌نامه، ساختار، نداشتن مسئولیت‌های اجرایی مهم مثل ساختار درختی مدیریت و... بزرگترین اشکال وارده به این تیپ فعالیت‌هاست. البته به نظر من بدیهیه که اشکال کار به واسطه‌ی کوتاهی افراد نیست، بلکه وقتی یک دانشجوی ایرانی پا به دانشگاه می‌ذاره درحالی که هنوز کار گروهی و تیمی رو یاد نگرفته، ویا اصلاً کار گروهی نکرده، نه از مدیریت چیزی میدونه و نه بلده کار اجرایی محوله رو کامل انجام بده. شاید بیشترین سابقه کار گروهی اکثر دانشجوهای ایرانی و یا کلاً ما ایرانی‌ها، گل‌کوچیکی بود که توی کوچه پس کوچه یا مدرسه بازی میکردیم! شاید این بلایی که سر من و شاید اکثر ما ایرانی‌ها اومده و خواهد اومد، باعث اصلیش، دولت، آموزش و پرورش، همراه یه ذره بی حواسی پدر و مادر باشه. اما این تاخیر هفت-هشت ساله توی کار گروهی هر چی که بود بالاخره شاید عده ای رو به این فکر بندازه که آیندشون رو بر پایه‌ی این روش کار گروهی قرار ندن، شاید ذره ای تجدید نظر در رفتارهای اجتماعی تک تک ما ایرانی‌ها، بتونه آینده‌ی مملکتی رو عوض کنه.